Hakkı Kabal Yazdı: Brüksel Hatırası

Brüksel’de başlayan bir tartışma, Eskişehir siyasetinin fotoğrafını çekmeye yetti.

AK Parti Eskişehir İl Başkanı Gürhan Albayrak’ın katıldığı programın ardından Gazeteci Cüneyt Özdemir’in aktardığı sözler gündeme oturdu. Önce Eskişehir olduğu düşünülen şehir üzerinden tartışmalar yaşandı. Ardından Özdemir, söz konusu ilin Eskişehir olmadığını açıkladı ve tartışmaların son bulmasını istedi.

Mesele, böylece sözün kime ait olduğu tartışmasından çıktı.

Fakat benim asıl ilgilendiğim başka bir mesele var.

Bir siyasi tartışmada insanı bazen söylediği söz değil, arkasında durması gerekenlerin sessizliği yalnız bırakır.

Günlerdir konuşulan bir mesele var. Peki, koskoca teşkilattan kaç kişi çıkıp açıkça sorumluluk aldı? Kaç kişi sahaya indi? Kaç kişi kamuoyuna bir açıklama yapma ihtiyacı hissetti? Kaç kişi, fotoğraf paylaşmanın ötesine geçip siyaset üretmeye çalıştı?

Bir elin parmaklarını geçmeyen birkaç isim dışında, güçlü bir dayanışma görüntüsü ortaya konulamadı.

Oysa teşkilat dediğiniz şey, yalnızca seçim zamanı yan yana dizilip fotoğraf vermek değildir. Teşkilat; zor zamanda sorumluluk almak, tartışmalı bir gündemde söz söylemek, gerektiğinde eleştiriye cevap vermek ve kendi insanını sahipsiz bırakmamaktır.

Bugün Eskişehir’de asıl tartışılması gereken de budur.

İl başkanını gazete haberleriyle, köşe yazılarıyla ve sosyal medya tartışmalarıyla baş başa bırakmak, teşkilat siyaseti değildir.

Sokağa çıkmayan, kamuoyunun merak ettiği meselelerde konuşmaktan kaçınan, sorumluluk almayan ve siyaset yapmayı sosyal medya paylaşımlarına indirgeyen bir kadronun şehirde ne kadar karşılık üretebileceği ciddi biçimde sorgulanmalıdır.

Çünkü siyaset, yalnızca bir makamın etrafında toplanmak değil, o makamın taşıdığı sorumluluğu paylaşabilmektir.

Gelelim bir başka meseleye…

Bir dönem mevcut kadro için “Şampiyonlar Ligi” benzetmesi yapılıyordu. Ekonomik gücü, iş dünyasındaki konumu ve toplumsal itibarıyla dikkat çeken isimlerin bir araya geldiği söyleniyordu.

İyi de siyaset yalnızca ekonomik bağımsızlıkla yapılabilseydi, her zengin insanın başarılı bir siyasetçi olması gerekmez miydi?

Oysa siyaset başka bir şeydir.

Para organizasyon kurabilir, imkan sağlayabilir, kapıları açabilir. Ama tek başına güven oluşturamaz. İnsanları sokağa çıkaramaz. Bir teşkilata ruh veremez. Zor zamanlarda omuz omuza durma kültürünü satın alamaz.

Paranın olduğu yerde siyaset olmayabilir. Kalabalığın olduğu yerde teşkilat olmayabilir. Makamın olduğu yerde dava şuuru bulunmayabilir.

Brüksel’de konuşulan sözlerin kime ait olduğu tartışması elbette kendi mecrasında değerlendirilsin. Ancak o sözlerin etrafında yaşananlar, Eskişehir siyasetinde başka bir gerçeği görünür kıldı.
Siyasetin maddi imkanlarla değil, insan kaynağıyla, cesaretle, güvenle ve dayanışmayla yürüdüğünü…

Brüksel’den geriye bir hatıra kaldı.

Eskişehir siyaseti için asıl mesele, bu hatıranın kime ait olduğu değil, bu hatıradan kimin ne ders çıkaracağıdır.